بهای تمامشدهٔ هر آیتم منو چگونه محاسبه میشود و انبارداری رستوران چه نقشی در آن دارد؟
بهای تمامشده جمع ارزش مواد اولیهای است که برای یک پرس مصرف میشود. در کیوزین برای هر آیتم منو رسپی تعریف میکنید؛ سیستم مقدار هر ماده را در بهای میانگین خرید آن ضرب میکند و با هر فروش، همان مواد را از موجودی انبار کسر میکند تا بها و موجودی هر دو واقعی بمانند.
در بسیاری از کافهها و رستورانها قیمت منو یک بار با حساب سرانگشتی تعیین میشود و ثابت میماند، در حالی که بهای شیر، قهوه، گوشت و بستهبندی هر چند هفته تغییر میکند. در نتیجه ممکن است آیتمی پرفروش سود اندکی بدهد و کسی متوجه نشود. انبارداری رستوران تنها وقتی به این پرسش پاسخ میدهد که موجودی و مصرف به فروش واقعی گره خورده باشند، نه به شمارش ماهانهٔ قفسه.
در کیوزین رسپی داخل همان فرم ساخت و ویرایش آیتم منو تعریف میشود: هر جزء با واحد خود، درصد ضایعات و در صورت نیاز جزء جانشین. کالا با واحد پایه، مانند گرم، میلیلیتر یا عدد، نگهداری میشود و واحد خرید، مانند بستهٔ یککیلویی یا کارتن، با ضریب تبدیل به آن برمیگردد. بهای هر کالا بهطور پیشفرض میانگین موزون خریدهای آن است و برای محاسبهٔ بهای رسپی میتوان آخرین قیمت خرید یا بهای جایگزینی دستی را هم مبنا قرار داد. آیتمی که رسپی ندارد، بهای «نامعلوم» میگیرد نه صفر، تا گزارش حاشیهٔ سود صددرصدی ساختگی نشان ندهد. با هر تغییر قیمت فروش نیز قیمت پیشین و تازه، بهای هر پرس در همان لحظه و حاشیهٔ سود ثبت میشود.
مصرف به جریان سفارش وصل است. وقتی آشپزخانه آمادهسازی را شروع میکند، یا حداکثر هنگام تسویهٔ صورتحساب، مواد سفارش از موجودی کسر میشود و لغو سفارش آنها را برمیگرداند. کمبود ثبتنشده هرگز جلوی ثبت سفارش را نمیگیرد؛ موجودی منفی میشود و همین منفیشدن نشان میدهد کجا ورود کالا جا افتاده است.
